Jerzy Schroeder

Jerzy Schroeder (ur. 18 czerwca 1912 we Lwowie, zm. 11 czerwca 2000 we Wrocławiu) – polski inżynier, profesor nauk chemicznych.

Syn Artura Schroedera, prozaika, poety i publicysty, oraz Marii Daisenberg, pochodzącej z rodziny o austriackich korzeniach. Absolwent Korpusu Kadetów Nr 1 i Politechniki Lwowskiej (1937). Po studiach podjął pracę na Wydziale Chemicznym w Dublanach. W czasie II wojny światowej walczył jako kapral podchorąży w obronie Lwowa, a następnie, po przeniesieniu się w okolice Krakowa, kontynuował walkę pod pseudonimem "Pokorny" w szeregach batalionu "Skała" Krakowskiej Komendy Dywersji. Prowadził też konspiracyjne wykłady na Uniwersytecie Jagielloński.

Po wojnie zamieszkał we Wrocławiu. Docent od 1955; prof. nadzwyczajny w 1964 na Wydziale Chemicznym Politechniki Wrocławskiej i dziekan tego wydziału (1956-1958 i 1962-1964).W 1971 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. Rektor Politechniki Wrocławskiej (1982). W latach 1966–1991 członek Komitetu Nauk Chemicznych PAN. Autor 130 publikacji, 40 patentów w tym 11 zagranicznych. W 1982 r. przeszedł na emeryturę.

Pochowany na Cmentarzu Świętej Rodziny we Wrocławiu.

Ożeniony z Ireną z Grudzińskich, pochodzącą z majątku ziemskiego pod Mińskiem, który musiała opuścić po zamordowaniu ojca przez bolszewików. Ich córka, Teresa (ur. w 1939 r. we Lwowie- zm. w 2007 w Warszawie), wyszła za mąż za artystę-malarza Franciszka Starowieyskiego.

• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski,
• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski,
• Złoty Krzyż Zasługi,
• Krzyż Armii Krajowej,
• Krzyż Partyzanckim
• Odznaka Grunwaldzka,
• Medal Komisji Edukacji Narodowej,
• Medal„ZaWybitneZasługidlaRozwojuPolitechnikiWrocławskiej”,
• Złota Odznaka „Za zasługi dla przemysłu chemicznego”.