Introduction
Ignacy Busza (ur. 31 stycznia 1880 w Pogorzeli, zm. 21 sierpnia 1920 w Ostrołęce) – oficer armii niemieckiej, powstaniec wielkopolski, porucznik Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej. Kawaler Orderu Virtuti Militari. Pośmiertnie mianowany kapitanem.
Życiorys
Urodził się w Pogorzeli w rodzinie Onufrego i Marianny z Andrzejewskich.Absolwent seminarium nauczycielskiego. Od 1900 pracował w szkołach powszechnych. W 1914 wcielony do armii niemieckiej. W jej szeregach walczył na frontach I wojny światowej. W listopadzie 1918 przeniesiony do rezerwy w stopniu podporucznika.Jeszcze w tym roku wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej Zaboru Pruskiego. W grudniu 1918 zaciągnął się do oddziałów powstańczych i walczył w powstaniu wielkopolskim w powiecie rawickim. Na czele 2 kompanii 11 pułku strzelców wielkopolskich wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej. 23 lipca 1920 bolszewicy sforsowali Niemen i wdarli się na tyły pułku. Jako dowódca 2 kompanii natknął się niespodziewanie na nieprzyjacielską kolumnę piechoty. Z okrzykiem „Hurra” poderwał kompanię do ataku. Uderzeniem na bagnety rozproszył centrum kolumny, otwierając drogę dla kompanii.Zmarł w Ostrołęce w wyniku ciężkich ran. Pośmiertnie odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu „Virtuti Militari” i awansowany na kapitana.
Pochowany został na cmentarzu parafialnym w Rawiczu.Żonaty z Marią Szulczyńską. Dzieci nie miał.
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (nr 2918)
- Krzyż Niepodległości z Mieczami – „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”
Przypisy
Bibliografia
- Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945. T. 2/1. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1991. ISBN 83-900510-0-1.