Introduction
Jan Staruszkiewicz (ur. 13 stycznia 18?3, zm. 26 września 1921) – polski sędzia, adwokat, działacz społeczny i polityczny.
Życiorys
Ukończył studia prawnicze. W okresie zaboru austriackiego w ramach autonomii galicyjskiej wstąpił do c. k. służby sądowniczej. W 1879 był adjunktem w C. K. Sądzie Powiatowym w Krośnie. W latach 80. był sędzią C. K. Sądzie Powiatowego w Dukli. Jako sędzia powiatowy w 1887 został mianowany radcą sądu krajowego w Dukli dla Sanoka. Później został sędzią C. K. Sądu Obwodowego w Sanoku. W 1895 jako radca tegoż sądu był asesorem w C. K. Sądzie Powiatowym dla dochodów skarbowych w Sanoku. Był mianowany zastępcą przewodniczącego sądu przysięgłych w Sanoku: 27 stycznia 1888 na kadencję od 5 marca 1888 (przew. Franciszek Żeleski), 31 grudnia 1895 na kadencję od 11 lutego 1896 (przew. Michał Stefko), 30 grudnia 1898 na kadencję od 27 lutego 1899 (przew. Adolf Sahanek). Pracował jako adwokat przy C. K. Sądzie Obwodowym w Sanoku. Jako emerytowany radca sądowy i sędzia otworzył kancelarię adwokacką w Sanoku w 1902. Był obrońcą w sprawach karnych, m.in. w 1910 bronił oskarżonego Floriana Pieleckiego w głośnej sprawie oszustwa przy zakupie wsi Nowosiółki Baligrodzkie. Występował także jako syndyk i reprezentant prawny miasta Sanoka. Urzędował przy ulicy Jana III Sobieskiego w Sanoku. Po wybuchu I wojny światowej od 20 września 1914 przebywał w Weiz (Styria).
Był politykiem Polskiego Stronnictwa Demokratycznego (tzw. „galicyjscy demokraci”). Pełnił mandat radnego rady miejskiej w Sanoku od końca XIX wieku (w 1898 został asesorem), na początku XX wieku, w wyborach w 1907 nie mógł kandydować (jako że zamieszkując w gminie Posada Sanocka posiadał czynne prawo wyborcze, a nie posiadał biernego prawa wyborczego. W 1910 został mianowany tymczasowym zastępcą naczelnika (Feliks Giela) gminy Posada Sanocka i asesorem (po jej przyłączeniu do miasta w 1910 w wyniku decyzji Wydziału Krajowego we Lwowie z 1909). Został wybrany radnym Sanoka ponownie w 1910 oraz uzyskał mandat w pierwszej po I wojny światowej kadencji rady od 1919.
Został założycielem i wieloletnim prezesem Kółka Dramatyczno-Muzycznego w Sanoku. Był członkiem zwyczajnym Macierzy Szkolnej dla Księstwa Cieszyńskiego, członkiem sanockiego gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” od jego założenia w 1889. Był dietariuszem wiedeńskiego stowarzyszenia „Samopomoc”. 15 marca 1904 został wybrany dyrektorem naczelnikiem kancelarii Kasy Oszczędności w Sanoku, w późniejszych latach zasiadał w dyrekcji kasy. Działał w ruchu przeciwalkoholowym w Sanoku.
W 1898 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Franciszka Józefa.
Później był emerytowanym radcą sądowym i adwokatury krajowej. Zmarł 26 września 1921. Został pochowany w grobowcu rodzinnym w części „Rymanowski Stary” Cmentarza Centralnego w Sanoku.
Jego żoną była Klementyna z domu Filipowicz (1853-1919, działaczka Towarzystwa św. Wincentego à Paulo w Sanoku).